Sniðugt, um leið og ég sagðist ætla að fara að byrja að blogga aftur þá flyt ég til ömmu og afa þar sem að er bilað net. En ég reyni þó, þúúúúúúú...(þeir fatta sem fatta)
Ég er búin að eiga magnaða daga undanfarið. Er búin að eyða tíma með fólki sem að mig langaði svo rosalega til að eyða meiri tíma með, s.s. Ömmu, Afa og svo er það hún Una litla frænka mín. Ég sem sagt flutti til ömmu og afa af því að Guð lagði mér það á hjarta, að vera með þeim meira og hjálpa þeim við allt sem þau þurfa að gera. Ég er búin að setja í vélina með þeim, hlægja með þeim, leika við Hundinn Rökkva og tala um lífið og tilveruna við þau. -(svo fátt eitt sé nefnt). Svo er það hún Una mín yndislega, ég er búin að hafa kósý með henni að hlusta á Jack Johnson sem er uppáhalds söngvarinn hennar by the way, við erum búnar að sitja uppí rúmi að gera "skilaboð" til hvorrar annara með hann á fóninum. Það er nefnilega þannig að við bjuggum til svona skilaboðaskjóður, eina fyrir mig og eina fyrir hana. Það er svo krúttað að fá svona hlýleg orð frá henni og svo er ég að reyna að sá í hennar líf líka. Hún koma líka með mér, Gunnhildi og Leu að taka Sweeney Todd myndir og stóð sig eins og fagmaður. Síðan fórum við á öskudaginn niður á laugarvegin að syngja og það var góð stund, ég hélt auðvitað nokkrar ræður um það að vera kurteis og hún lét reyna á það og þá varð ég auðvitað rosa kát.
Já það er sko nóg að gera hjá mér, og þó svo að sumt fólk myndi ekki kalla það sem ég er að gera sem nóg að gera þá er ég allavega að ganga Guðs veg og finn að það sem ég er að gera er rétt.
Það er einmitt magnað líka að sjá það sem hann er að gera með Unglingastarfið. Margt sem hann sagði mér þegar ég var á Hawaii er að koma fram núna. Það er svo magnað að sjá hvað Guð er lifandi í lífinu hjá þessu magnaða fólki. Og líka það að sjá þegar þau eru að koma til hans aftur, eða á ný eða í fyrsta skiptið.....ahhhh, hressandi!
En svona svo að ég haldi áfram að tala um mig...haha, þá langar mig til að sýna ykkur hérna eitt ljóð sem heitir The Vision og mér finnst þetta lýsa mínu lífi eða hverju ég er að keppast eftir í mínu lífi. Kannski eiga sumir eftir að skilja betur af hverju ég er eins og ég er eða er að gera það sem ég er að gera eftir að hafa lesið þetta.
The Vision
So this guy comes up to me and says “ what’s the vision? What’s the big idea?”
I open my mouth and words come out like this…
The vision?
This vision is JESUS – obsessively, dangerously, undeniably Jesus.
This vision is an army of young people.
You see bones? I see an army. And they are free from materialism.
They laugh at 9-5 little prisons.
They could eat caviar on Monday and crusts on Tuesday.
They wouldn’t even notice.
They know the meaning of the Matrix, the way the west was won.
They are mobile like the wind, they belong to the nations.
They need no passport... People write their addresses in pencil and wonder at their strange existence.
They are free yet they are slaves of the hurting and dirty and dying.
What is the vision?
The vision is holiness that hurts the eyes.
It makes children laugh and adults angry.
It gave up the game of minimum integrity long ago to reach for the stars.
It scorns the good and strains got the best. It is dangerously pure.
Light flickers from every secret motive, every private conversation.
It loves people away from their suicide leaps, their Satan games.
This is an army that will lay down its life for the cause
A million times a day its soldiers
choose to loose
that they might one day win the great
‘Well done’ of faithful sons and daughters.
Such heroes are as radical on Monday morning as Sunday night.
They don’t need fame from names.
Instead they grin quietly upwards and hear the crowds chanting again and again:
“COME ON!”
And this is the sound of the underground
The whisper of history in the making
Foundations shaking
Revolutionaries dreaming once again
Mystery is scheming in whispers
Conspiracy is breathing…
This is the sound of the underground
And the army is disciplined.
Young people who beat their bodies into submission.
Every soldier would take a bullet for his comrade at arms.
The tattoo on their back boasts “for me to live is Christ and to die is gain”.
Sacrifice fuels the fire of victory in their upward eyes.
Winners. Martyrs. Who can stop them?
Can hormones hold them back?
Can failure succeed? Can fear scare them or death kill them?
And the generation prays
like a dying man
with groans beyond talking,
with warrior cries, sulphuric tears and with great barrow loads of laughter!
Waiting. Watching: 24 – 7 – 365.
Whatever it takes they will give: Breaking the rules.
Shaking mediocrity from its cosy little hide. Laying down their rights
and their precious little wrongs,
laughing at labels, fasting essentials.
The advertisers cannot mould them.
Hollywood cannot hold them.
Peer-pressure is powerless to shake their resolve at late night parties
before the cockerel cries.
They are incredibly cool, dangerously attractive inside.
On the outside? They hardly care.
They wear clothes like costumes to communicate and celebrate but never to hide.
Would they surrender their image or their popularity?
They would lay down their very lives – swap seats with the man on death row
- guilty as hell.
A throne for an electric chair.
With blood and sweat and many tears, with sleepless nights and fruitless days,
they pray as if it all depends on God and live as if it all depends on them.
Their DNA chooses JESUS.
(He breathes out, they breathe in.)
Their subconscious sing.
They had a blood transfusion with Jesus.
Their words make demons scream in shopping centres.
Don’t you hear them coming?
Herald the weirdo’s! Summon the losers and the freaks.
Here come the frightened and forgotten with fire in their eyes.
They walk tall and trees applaud, skyscrapers bow, mountains are dwarfed
by these children of another dimension.
Their prayers summon the hounds of heaven and invoke the ancient dream of Eden.
And this vision will be.
It will come to pass; it will come easily; it will come soon.
How do I know? Because this is the longing of creation itself,
the groaning of the Spirit, the very dream of God.
My tomorrow is his today. My distant hope is his 3D.
And my feeble, whispered, faithless prayer invokes a thunderous,
resounding, bone shaking great ‘Amen!
From countless angels, from hero’s of the faith, from Christ himself.
And he is the original dreamer,
the ultimate winner.
Guaranteed.
Jæja, I leave you with this
...það eru 35 dagar í Evrópureisuna mína og Tinnu minnar....
